बोबडं बोलत तो शाळेत आलाय. काही दिवसांनी तो स्पष्ट सुध्दा बोलु लागेलच. त्याला बोलणं आपोआप येईल तसं काय, कधी आणि कसं बोलावं हे आपोआप समजणार नाही. ते मात्र तुम्हालाच शिकवावं लागेल.
आज तो पहिल्यांदा शाळेत आलाय. त्याला शाळा म्हणजे काय हे सुद्धा नीट माहित नाही. तुम्ही 'तिला' शाळा म्हणालात म्हणून तो 'तिला' शाळा म्हणेल. आजपासून तुम्ही जे जे शिकवाल ते ते तो शिकेल. त्यामुळं आता खरी शाळा तुमची सुरु झालीये, असं म्हणायला हरकत नाही. मला पूर्ण विश्वास आहे तुम्ही त्याला योग्य तेच शिकवाल. फक्त बाप म्हणून काही गोष्टी तुम्ही त्याला नक्की शिकवाव्यात असं वाटतं.
मास्तर,
त्याला शिकवा की माणूस बोलायला शिकला म्हणजे तो ओव्या ही शिकतो अन शिव्या ही, मात्र कधी काय बोलावं याचं ज्ञान आणि भान दोन्ही असावं माणसाकडे. जगातल्या मोठमोठ्या युद्धातल्या शस्त्रापेक्षाही शब्दाची धार जास्त असते त्यामुळे जमेल तेवढे जपवूनच वापरावेत शब्द.
त्याला सांगा, वायफळ बडबडीपेक्षा निश्चितच श्रेष्ठ असते मौन, पण म्हणून सदासर्वकाळ मौनच पाळावं, असंही नाही. कारण, विद्यावंतांचे मौन ही मुर्खांना मुकसंमती ठरते. तेंव्हा मौनाचे धडे देताना, एवढं ध्यानात नक्की असु द्या.
त्याला हे समजवा की, काळ कृत्रिम बुद्धिमत्तेचा असला तरी भावनांचं कोडं उलगडत नाही कॉम्प्युटरच्या कुठल्याच कोडला. त्यासाठी त्यानं नैसर्गिक भावनिकता जपावी अन दुसऱ्याची व्यथा ही त्याला आपली वाटावी.
बाहेरच्या झगमगाटात एवढं लक्षात ठेव म्हणावं की, नेटवर्किंगच्या जमान्यात फेक सुद्धा असतं डीप, केवळ आपल्या आतला दिवाच असतो अस्सल दीप. बाहेर दिवे लावताना आतला दिवा तेवत ठेवण्याचं कसब त्याच्या अंगी नक्की रुजवा.
त्याला गणितातला काटकोन, लघुकोन, विशालकोन समजेलच हळू हळू. मात्र जगण्याचा दृष्टिकोन देखील त्याला समजला पाहीजे वाढत्या वयातच. तो नक्की समजून सांगा.
त्याला यश साजरं करायला शिकवा तसं शिकवा अपयश पचवायलाही, कारण यश-अपयश हे असतं भरती-ओहटी सारखं. आपण मात्र रहावं किनाऱ्यासारखं.
त्याला आवर्जून सांगा, रस्ते वेडेवाकडे असले तरी चालणं मात्र सरळमार्गीच असावं. त्यासाठी त्याला यशस्वीतांच्या सोबतच ऐकवा अपयशी माणसांच्या सुद्धा कथा.
मास्तर,
नावावरून जात अन पोशाखावरून धर्म ओळखणं सोपं असतं. त्याला तुम्ही आतला माणूस ओळखायला शिकवा.
हे सगळं शिकताना, तो बरेच प्रश्न विचारेल तुम्हाला अन हैराण करेल, तेंव्हा तुम्हाला तो येडपटही वाटेल, मात्र वेड्यासारखे प्रश्न पडल्याशिवाय माणूस शहाणाही होत नाही. म्हणून, त्याला प्रश्न विचारायला ही शिकवा अन उत्तर शोधायला ही.
मास्तर,
मला विश्वास आहे, तुम्ही त्याला नक्की शहाणा कराल. तोही तसा हुशार आहेच. शिकेल सगळंच हळू हळू.
तुमचाच,
एक बाप
No comments:
Post a Comment